Yılmaz Erdoğan - Ben Senin Beni Sevebilme İhtimalini Sevdim

Şimdi otobüsler sıcak ve konforlu ama biz insan olmaktan vazgeçtik

Bir zamanlar Muğla'ya tatile gittiğimde bi kızla tanıştım Kütahyalıydı. Adı Elif..

Aynı yaştaydık. Sınıf öğretmenliği okuyordu.. Yaklaşık 2 yıllık birlikteliğimiz oldu çok mutluyduk, aşıktım. Nasıl sevdiğimi görseniz imrenirdiniz bana. Bir gece hiç bir şey demeden çekti gitti benden. Başta anlamadım neden gittiğini. Bir daha bırak yüzünü görmeyi, sesini bile duyurmadı bana. Kuzeninden duydum babası Kütahya’lı biri ile evlendirmek istiyormuş dışarıya kız vermezlermiş.. Öğrendikten sonra yazdım Elif'e tamam dedim kabul ediyorum.. Son bi kez görüşelim son bir kez gözlerine doya doya bakmak, son kez sarılmak, son kez saçlarını koklamak istiyorum dedim..Asla dedi. Neden dedim hep sustu.. Sonra hiç yazmadı.. Epey acı çektim. Toparlamam kolay olmadı. Arkadaşlarımdan, ailemden soyutladım kendimi. Yeni yeni kendime geliyorken bi gece beklemediğim bir anda şu cümleleri yazdı bana; “Ben bi daha o gözleri görürsem dayanamam. Ya ölürüm ya da senle kaçarım ama kaçarsam da aileme ihanet etmiş olurum.” dedi. Kapandı gitti bir daha da hiç görmedim haber de almadım.. Geçenlerde sosyal medya da gezerken bi profil gördüm.. Tek kare bir fotoğraf! Evlenmiş bi de kızı olmuş.. Karnı da burnundaydı. Kuzenine ulaşıp sordum. Okulu da bırakmış.. O zamanlar epeyce mücadele etmiş benim için meğer. Olmamış, olduramamış.. Yok demişler! Hiç haberim olmadı bunlardan! Olsaydı ne olurdu onu da bilmiyorum..!

Kendinden 8 yaş büyük Kütahyalı demirci ustasına vermişler benim Elif’imi..

Evlilik hiç de yakışmamış yarime..

Fotoğrafta gözlerine uzun uzun baktım..

Yine bana bakar gibi bakıyordu sanki..

Baktığının izi, yaktığının isi kaldı Elif’im..

Mutlu olasın.

hani sormuştun ya ezgi, neden aşıksın bana diye, cevap hep buydu. ben, senin beni sevebilme ihtimalini sevdim hep. yüzün hep gülsün, yolun açık olsun

Çarşıdan bizim eve giden, ömrümün en uzun,
ömrümün en kısa, ömrümün en çocuk,
ömrümün en ihtiyar yolunu koşuyordum.
Çünkü sonunda annem oluyordum, babam kokuyordum sonunda..

😢😢

98 yılında yurt dışından amcamın yolladığı walkman da -Subliminal mesajları düşünerek - dinlediğim ilk şiirdir. Bu şiiri ne zaman açıp dinlesem 28 sene önceki anılar tazelenir, vefat eden yakınlar göz önüne gelir... Eskiler niçin bu kadar güzel yâd edilir ki?

O ihtimali ben de sevdim😢

Adamın kralı böyle veda eder

Arka sıralardan dinliyorum bazen gelip

Arkadaşlar arkada çalan fon müziğini bilen varsa lütfen yardımcı olur mu

Keşke hep senin beni sevebilme ihtimalinle yaşamakta kalabilseydim. 😢 ihtimalin bile kalmayinca kuru toprağa düşen tohum gibi ölüp gitti bütün umutlarım.

çok güzel bir şiir ama gözler değişebilir bakmak ayrı görmek ayrıymış👏🏻👍🏻

KESİK BİR ISLIK, YALINAYAK BİR ÖMÜR

Bakma öyle gökyüzünün durgunluğuna,
İçeride fırtınalar kopuyor, biliyorsun.
Bir masanın başında, diz dize gelmişiz hayatla,
Önümüzde yarım kalmış bir bardak çay,
Ve tırnaklarımızın arasında toprağın inadı...
Biz ki, kelimeleri cebinde bozuk para gibi taşıyanlar değil,
Onları birer kurşun gibi kalbinde eritenleriz.

Hayat dediğin, eski bir ceketin astarındaki sökük gibidir;
Dikmeye kalksan iğne kırılır, bıraksan rüzgar üşütür.
Yine de yürüyoruz işte, ayakkabılarımızın altı delik,
Ama başımızda o hiç sönmeyen kadim güneş.
Ne bir saray yavrusuna sığar bizim sevdamız,
Ne de bir vitrin camının arkasındaki sahte parıltıya.
Bizimki, fırından yeni çıkmış ekmeğin buğusuna sarılmak,
Ve bir dostun "nasılsın" deyişindeki o gizli hıçkırığı duymaktır.

Şehirler kuruyorlar üstümüze, beton ve demirden,
Ruhumuzu asfalta gömmeye çalışıyorlar, görmüyor musun?
Oysa bir sardunya saksıda nasıl direnirse betona,
Biz de öyle dik duruyoruz şu kokuşmuş düzenin ortasında.
Küfretmek bazen en saf duadır, bilene;
Haksızlığın suratına tükürür gibi,
Yalansız, dolansız, dümdüz ve insanca...
Çünkü biz, ağlamayı da biliriz bir akşamüstü,
Bir zeytin dalının gölgesinde, sessizce ve erkekçe.

Sana uzun uzun anlatmalı mıyım bu yorgunluğu?
Yoksa bir susuşun içine mi sığdırmalıyım bin yıllık kederi?
Bak, kuşlar geçiyor tellerin üzerinden,
Hiçbirinin pasaportu yok, hiçbirinin vatanı değil bu gök,
Ama hepsi ait olduğu yere, yani özgürlüğe uçuyor.
Bizim vatanımız neresi peki?
Bir kitabın sararmış sayfası mı,
Yoksa bir çocuğun o kirlenmemiş gülüşü mü?
Belki de sadece, bir akşam vakti,
Emeğinin teriyle ıslanmış o yastığa başını koyabilmektir.

Zaman, arsız bir hırsız gibi çalıyor ömrümüzden,
Saçlarımıza düşen aklar, birer yenilgi değil,
Savaş alanından kalma şeref madalyalarıdır.
Sevdik biz, evet, hem de nasıl!
Bir kadının gözlerindeki o hırçın denizi sevdik,
Bir dostun sofrasındaki o eksilmeyen tuzu sevdik.
Hiç hesap yapmadık yaşarken,
"Yarın ne olur" diye sormadık rüzgara.
Çünkü biliyorduk ki; rüzgar sadece esmeyi bilir,
Yönünü tayin etmek ise, yelkeni tutan nasırlı ellerin işidir.

Şimdi kalkıp gitsek mi bu şehirden?
Rayların bittiği yerde, denizin başladığı o ince çizgide,
Bir balıkçı teknesinin küpeştesine yaslanıp,
Kendi sesimizi dinlesek biraz...
Dünya dönüyor, evet, ama biz onunla beraber dönmek zorunda değiliz.
Bazen durmak gerekir, dimdik ve sarsılmaz,
Herkes koşarken, bir ağaç gibi kök salmak toprağa.
Çünkü toprak ihanet etmez,
Toprak, kendisine dökülen teri de, kanı da tanır.

Çok şey mi istedik şu hayattan?
Bir parça huzur, biraz dürüstlük, bolca kahkaha...
Ve akşam olunca, lambanın ışığında,
Gölgesi kendinden büyük adamlar gibi yürümek sokaklarda.
Kimseye borcumuz yok bizim,
Kendi vicdanımızdan başka.
Ne bir alkış bekledik, ne bir madalya,
Sadece "yaşadık" diyebilmek için,
İliklerimize kadar, acıyarak ve severek yaşadık.

Yorulduk mu? Belki.
Ama vazgeçmedik o eski, o güzel kavgadan.
Hani o her sabah yeniden başlayan,
Ekmek için, onur için, bir çift güzel göz için...
Şiir dediğin nedir ki zaten?
Bir adamın, bir kadının, bir çocuğun,
Karanlığa karşı yaktığı o küçücük kibrit çöpüdür.
Sönse de izi kalır parmak uçlarında,
Yanmasa da kokusu siner insanın ruhuna.

Hadi, şimdi kaldır başını o yorgun omuzlarından,
Bak, dışarıda hayat hâlâ devam ediyor;
Bir kedi bir çöp tenekesini deviriyor,
Bir aşık, sevgilisinin adını kazıyor eski bir banka,
Ve bir şair, dünyanın bütün dertlerini,
Tek bir mısraya sığdırmaya çalışıyor.
Biz buradayız, gitmedik hiçbir yere,
Eski bir şarkı gibi, dilin ucunda dolanan,
Unutulmuş ama asla eskimeyen o kadim sızıyla beraber...

İşte böyle dostum, işte böyle cancağızım;
Hayat, biz planlar yaparken başımıza gelenler değil,
Hayat, o planları yırtıp atacak cesareti bulduğumuz andır.
Şimdi kadehini kaldır, ister suyla dolsun ister hüzünle,
Yaşamanın şerefine,
İnsan kalabilmenin o ağır, o muazzam yüküne...
Çünkü sonunda hepimiz,
Kendi hikayemizin o en uzun, o en sessiz şiiri olacağız.

Ya bu nasil bir duyguyla ve neyin kafasiyla yazdin ben bunu anlaya bilme ihimaliye dinledim yüregine saglik

💙

Ama sevmedi. Çünkü arkadaştık. Ankarada okurken . Ve adam olduk Ankara Trabzon yollarında

BU ADAM BENDEN SONRA GELECEK ADAMDIR DEGİL HAKKARİNİN TÜM DÜNYANIN EN KOMİK ADAMIDIR AŞK ÇATILARDAN DAMLAYAN BİR SU İMİŞ BEN O SUYU LIKIR LIKIR İÇMEK İSTİYORUM.

Arada bi cagirin

Bir gün açılır gözlerinin feri benim için,
Bir gün ellerin ellerimde olacak.
Bir gün her şey bugünden farklı olacak.
İşte o gün geldiğinde ben değişeceğim,
Sen değişeceksin her şey değişecek.
Bu şiir kimin

İlk bu şiiri okuduğumda lise son sınıftaydım sene1999 şimdi 2026 hayat yordu sevdiğimiz herşeyi kaybettik ama Gine aynı duyguları hissettiriyor

2026?

Liseyi yatili okuyupda bu siiri ezbere bilmeyen yoktur galiba.
Bu özlem öyle uzun sürmüstü ki adam gibi özlemleri özledim yada o carsidan bizim eve giden yol ömrümün en uzun ömrümün en kisa ömrümün en cocuk yolu. Ben gercekten cocuk olmaktan o yollarda vazgectim.

2026 gelince bildirim atın...

Sektörün duayyeni sizsiniz üstad, üzerinize tanımam...

Ve 2025 in son saatleri ve ben 44 yaşındayim yaşlandık galiba sana şiirler biriktiriyorum fen bilgisi defterim de.......

Keşke saraya biyat etmeseydiniz sayın yılmaz erdoğan bu şiirin bir anlamı yok senin için benim için var

Doğubayazıt li eşime gelsin belki mesajıma bir gün denk gelir.Slav ji tera cevé min❤❤❤

❤ 2:42

Ben huzursuz bu dünyada , huzur bulabilme ihtimalini sevdim.